Shit, even dit hele project vergeten. Nu een mooie 3 jaar verder, in het midden van een pandemie, 17 jaar oud en mijn eerste kus gehad... Is er zoiets als een 1/4,88823529-life crisis? What the fuck.
Toen ik klein was, ogen zo groot als mijn handpalmen en lach nog groter, ging ik na school altijd naar een kinderopvang. In de rooskleurige wereld van mijn herinneringen ziet die opvang eruit als een paradijs. Adam en Eva zouden jaloers worden. In ieder geval, op een warme namiddag in het bos van mijn eigen hemel. Voeten geplaatst in de aarde die ik dacht nooit te hoeven verlaten, ging er een vlinder op mijn schouder zitten. Ik wou dat iemand me zag. Ik wou naar iemand toe rennen, mijn geluk delen. Kijk naar mij, ik kan met vlinders praten. Kijk naar mij, ben ik niet mooi met mijn magische vriend? Ik stopte met ademen. Zo een beetje als de ruzie van mijn ouders proberen afluisteren. Mijn enthousiasme hield ik met moeite binnen, mijn roze schoenen boorden in het gras met mijn stilte. Ik probeer altijd maar mijn momenten te bewaren. Als ik kon, zou ik ze uitdrogen. Ik stond dus stil, zodat de vlinder de lucht niet ging binnenschieten in angst. Dat is hoe ik me voelde van 23 november 2019 tot vandaag en dat is
hoe ik me voel bij jou.
- Kamille's excuses en Kamille over Ellie 19/01/2022, 17 jaar oud
Reacties
Een reactie posten