Examens

Examens

Ah... De tijd van rommelige kamers, gescheurde papieren en tranen is weer eens in onze schoot beland. Gegooid, eerder. Geworpen en gelanceerd vond ik ook goede opties, maar dat is waarschijnlijk de vijftien-synoniemen-voor-gooien-kennende Latijn-studente in mij. Voor de gewone, niet lijdende mens, is dit waarschijnlijk net iets te dramatisch.

Ik vind examens maar iets om mee te lachen. 75% van je punten!!! Zeer belangrijk voor de toekomst!!!, zeggen ze dan. Alsof mijn hele toekomst vast hangt aan een bundeltje van 13 witte pagina's in het lettertype Tahoma, Arial of de ergste van allemaal: Calibri. Ik vraag me af en toe af waarom leerkrachten altijd maar Tahoma gebruiken. Mijn grootste wens is dat er ooit eens een leerkracht beslist om de boel eens om te keren en eens Georgia gebruikt. Al zou ik er zo van geschokt zijn dat ik niet zou weten wat ik ermee moest doen. Ik ben bang dat als een leerkracht spontaan Georgia kiest, de wereld uit z'n as zou draaien door de schok van alle studenten in het examenlokaal. Ik vraag me af of de leerkracht 2 meter de lucht in zou schieten met een gebalde vuist om haar kracht en macht op te eisen. Waarschijnlijk wel, dat lijkt me zo een leerkracht ding om te doen.

In ieder geval, waar was ik? Oh ja, examens. In het leven van een student uit een saai stadje in een saai schooltje (alliteratie), zijn examens een beetje het hoogtepunt van het jaar. Als we het leven van een student in een film zouden gieten, zouden examens de grote cliffhangers en plot twists zijn, dan zou er dramatische achtergrondmuziek worden gespeeld terwijl onze pennen op het papier krassen. Hopelijk staat de muziek luid genoeg om het geluid van de twee huilende kinderen in het lokaal uit te wissen. Of de hakken van die ene vervelende leerkracht die rondloopt in het lokaal en denkt dat haar hakken tegen de vloer haar doet lijken op Miranda Priestly. Dat beeld zou net iets makkelijker te verbeelden zijn als ze geen kersttrui aanhad met een afgrijselijke kerstman op haar boezem.

Ik zie heus het nut van punten wel in en snap waarom en wat en hoe. Wat ik niet snap, is waarom er zowel examens als toetsen zijn. Ik vind het best wel grappig, als ik er even over nadenk.
Toetsen zijn essentieel een voorbereiding op je examens. Er staan punten op je toetsen omdat je ze anders niet studeert en je daardoor niet voorbereidt op de examens, die ook weer op punten staan (want waarom toch ook niet?). Er wordt dan ook nog van je verwacht dat je een planning van 7 pagina's maakt over de voorbereiding van je examens, je 6 avonden besteedt aan het luisteren naar een vrouw die YouTube filmpjes (probeert te) projecteren over de voorbereiding van de examens. Studenten stressen dat ze niet voor de examens kunnen studeren doordat ze al voor hun toetsen moeten studeren en leerkrachten stressen dat ze de leerstof van de examens niet meer kunnen uitleggen door de toetsen die te veel tijd in beslag nemen. Huh? Ja, ik word er ook duizelig van.

Ik ga nu wel doordoen met studeren voor mijn examens, want hoewel ik alles dom vind (mijn taak als tiener), wil ik ook geen slechte punten en  wil ik me wel voorbereiden op de toekomst (ook mijn taak als tiener).

In ieder geval, examens zijn dom, school is dom, alles is dom,

groetjes,
Klagende Kamille (alliteratie) - 14 jaar oud

23/11/2019